Nuk është që disa parfume janë “për verë” dhe të tjerët “për dimër”. Është nxehtësia që i ndryshon: lëkura e ngrohtë e hap aromën më shpejt dhe e bën më të fortë, ndërsa i ftohti e mbyll dhe e mban afër trupit. I njëjti shishe, pra, sillet në dy mënyra.
Në ditët e nxehta një aromë e rëndë bëhet e zhurmshme para se ta vësh re vetë. Prandaj në verë funksionojnë notat e freskëta — agrume, nota detare, fruta të lehta — dhe përqendrimet më të buta: një Eau de Toilette del më e ajrosur se një Eau de Parfum e të njëjtit familje.
Një këshillë praktike: në verë spërkate më pak se sa të duket e nevojshme. Nxehtësia e bën punën për ty.
I ftohti e mban aromën afër trupit, kështu që aty punojnë mirë vaniljja, ambëri, erëzat, tonka dhe druri — pikërisht ajo familje që në gusht do të ishte e rëndë. Është edhe arsyeja pse shumë parfume arabe duken “dimërore”: janë ndërtuar mbi baza të ngrohta dhe të qëndrueshme.
Në dimër përqendrimet më të forta — Eau de Parfum, Extrait, versionet “Intense” apo “Elixir” — janë në vendin e vet.
Në stinët e ndërmjetme rregulli bie: një aromë me lule shkon mirë në pranverë, një me dru dhe erëza në vjeshtë, por asnjë nga të dyja nuk është jashtë vendit. Nëse do të mbash një shishe të vetme për gjithë vitin, zgjidh diçka mbi bazë druri: është familja që ndryshon më pak nga një stinë në tjetrën.